سر جلسه امتحان بنشینی ، بعدش ببینی که جواب هیچ کدوم از سؤالا رو بلد نیستی ، می بینی که بغل دستیت هرچه تلاش می کنه که تا شاید از طریق برگه تو بتونه واسه خودش جوابی دست و پا کنه نمی تونه و می بینه که وضع تو از خودش خیلی داغون تره ! خودت هم نمی دونی که واسه چی در جلسه امتحان حاضر هستی ؟ شاید گمانت این بود که با همین اندوخته های ناچیز هم بتوانی به اندکی از سؤلات پاسخ دهی ولی حالا خود را درون معرکه ای می بینی که انگار کارزاریست و تو را بدون سپر درون آن انداخته اند که با 6 سؤال خانم جذبی بجنگی ! گاه تلاش می کنی که گند کاریت را با توجیهات مختلف از سر خودت باز کنی ولی افسوس که خود می دانی که لااقل سر خودت نمی توانی کلاه بگذاری ، آن هم به این گشادی ! امسال هم دارد همان بلایی که ترم دوم سال گذشته به سرم آمد تکرار می شود ، امسال هم دارد اکثر اوقاتم صرف گل واژه گویی می شود و افسوس که امسال هر اتفاق بدی که برای این حقیر بیفتد به گردن کار تشکیلاتی ای خواهد افتاد که کم کاری من در آن محرز است !

پدرم چه گناهی دارد ؟ پدری که شاید تمام دلخوشی اش این پسر بی لیاقت است چه گناهی کرده که باید چوب ندانم کاری های همین تنها دلخوشی را بخورد ؟ چرا این پدر هیچگاه نباید به فرزندانش افتخار کند ؟  و چرا فرزندانش هیچگاه آنچه که او می خواسته نبوده اند ؟ من خودم را نمی بخشم ! من خودم را که دارم تمام زحمات پدرم را بر باد می دهم نمی بخشم ! من خودم را که با ظاهری آراسته و موجه ، دارم تیشه به ریشه دین داران می زنم ، نمی بخشم ! زمانی که ابتدا خبر قبول شدن در دانشگاه امام صادق (ع) و پس از آن خبر قبولی در علم و صنعت را به این پدر دادم ، قابل وصف نیست ! انگار که تمام گل های عالم را در دسته گلی به بزرگی میلاد !!!!! گذارده بودند و مردم عالم در حال خواندن happy birthday to you !  داشتند این دسته گل را به این نازنین پدر تقدیم می کردند ! و اینک این پسر بی عقل و بی دین و بی ...... ! دارد این گل ها را یکی یکی پر پر می کند !   پدرم ببخش ....

---------------------------------------------------------

این روزا بسیار داغونم ، توضیح بیشتر نمی خواد ! اگه گاهی اوقات تو یه هفته 10 مطلب و گاهی در 20 روز 1 مطلب می ذارم ، ببخشید !

یاعلی