عقده دل را من وا نکردم آخر گشتم و پیدا نکردم قبر مادر

توضیح : این سرمقاله ایست که به قلم اینجانب در ویژه نامه زائران بهشت چاپ شده است .

--------------------------------------------------------------------------

در ابتدا اجازه می خوام که از همه دوستان به خاطر اشکالاتی که در نشریه قبل وجود داشت ، معذرت بخوام و از تذکرات شما دوستان هم تشکر مبسوطی !!!!!! به عمل آورم (می دونم که خیلی ادبی شد ) . همان طور که احتمالا از مطالب ویژه نامه شماره 1 متوجه شدید ، ما بنا را بر عدم حمایت از یا مخالفت با کاندیدای مشخصی گذاشتیم . امیدواریم که بتونیم مطالبی را خدمتتان ارائه کنیم که موجب افزایش آگاهی شما دوستان در مورد مسئله انتخابات در نظام اسلامی شود . ( این از توضیحات مقدماتی !! )

یکی از مسائلی که در هر انتخاباتی صورت می گیرد و همه جناح های موجود هم به نوعی این کار را انجام می دهند ، این است که در صورت پیروزی به شدت به تعریف و تمجید از مردم به این مضمون که چقدر مردم فهیم و آگاه هستند ، می پردازند و در صورت شکست هم مردم را فریب خورده و ناآگاه و احساسی می خوانند . متأسفانه گاهی اوقات این مسأله به انتخابات های گذشته هم سرایت می کند و هر انتخاباتی را که مردم آنها را انتخاب نکرده اند ، متهم به وجود رقابت نابرابر و هر فردی را که مخالف افکار آنها باشد و پیروز شده باشد ، متهم به فریب مردم می کنند . مطلب دیگری که در همین رابطه مطرح می شود این است که در بسیاری از همین موارد ، همان احزاب در صورت پیروز شدن به خاطر انتخاب حق و چه بسا رهسپاری به بهشت به مردم تبریک می گویند .

مطلبی که خواستم اینجا مطرح کنم این است که به بیان امام علی (ع) حق با افراد شناخته نمی شود . وقتی فردی یا گروهی در انتخابات پیروز می شود ، به این معنی نیست که آن فرد یا گروه بیشتر در مسیر حق و حقیقت قدم بر می دارد ، بلکه تنها به این معنی است که این گروه در بین توده مردم محبوبیت بیشتری دارد . ( هرچند که در بین خواص محبوبیت قابل توجهی نداشته باشد ، ضمن اینکه این محبوبیت چگونه به دست آمده است فعلا موضوع بحث ما نیست .) حال ممکن است این گروه در کنار محبوبیت ، حقانیت بیشتری هم داشته باشد یا خیر . این مسأله در تاریخ مصادیق فراوانی دارد که گاهی اوقات فرد محبوب تر ، حق بوده است و گاهی عین باطل ! در این مورد می توان به محبوبیت حضرت امیر ( ع) در ابتدای خلافت و آن بیعت عظیم اشاره کرد . همین طور که می توان در مورد کاملا مخالف با مسأله قبل به محبوبیت معاویه در سالهای پایانی حکومت حضرت اشاره نمود .

نتیجه ای که می توانم از این بحث بگیرم این است که رأی مردم که در هر دوره ای ممکن است متوجه یکی از گروه ها و تفکرات موجود باشد ، به هیچ عنوان بیانگر حقانیت آن تفکر نیست و تنها می تواند نشانگر ذائقه مردم در گزینش یک تفکر یا رد یک تفکر باشد . عرایضم را با حدیثی از مولای متقیان به پایان می برم :

« حق با افراد شناخته نمی شود ، حق را بشناس تا پیروان آن را بشناسی . »