حقیقت اینه که اگه یه نفر واقعا اهل نوشتن باشه ، موضوع خیلی زیاده و صد البته باید برای نوشتن از هرکدوم به اندازه بال مگسی فکر کنی که خیلی کار سختیه !! این روزا خیلی وقتا که بیکار میشم به ازدواج فکر می کنم . چیه خب ؟ چرا اینجوری نگام می کنین ؟ بابا نگفتم که می خوام زن بگیرم ! گفتم دارم به این موضوع فکر می کنم . به قول حامد ( هم اتاقیم ) بریم سراغ بحث شیرین ازدواج !

وقتی که رو این موضوع فکر می کنم ، خیلی چیزا همچین یهویی !! به ذهنم میاد ، مثلا اینکه چطوری اکثر این طلبه ها همون سالهای اولیه تحصیلشون ازدواج می کنن ؟ یا مگه ممکنه دختری پیدا بشه که حاضر باشه با یه پسری با درآمد ماهی 100 تومن ( در شرایط بسیار خوب طلبگی ) ازدواج کنه ؟ یا مثلا چطوری پیغمبر خدا حاضر میشه دختر 9 ساله اش رو بده به یه پسر 15 ساله ؟ ( البته از بابت سن مطمئن نیستم ! ) یا چطوری در موارد معدود ولی نه چندان کم پسرایی با سن و سال من یا با اختلاف قابل اغماض ( حتی در شرایط دانشجویی ) ازدواج می کنن ؟ یا خیلی سؤالای دیگه که در مواجهه با وضع موجود اجتماعی به سراغم میان !

اما وقتی وارد خانواده خودم میشم ، می بینم که حتی جرئت مطرح کردن این مسئله رو هم ندارم . نه اینکه فکر کنید که خیلی خونواده بسته ای دارما ، نه . ولی اصلا به با این شر ایط کنونی کسی به ذهنشم نمی خوره که ممکنه من هم با همین سن و سالم نیاز به دونستن اطلاعاتی ازین دست داشته باشم چه برسه به اینکه بخوان باهام در این موضوع صحبتی بکنن ! ( از خودم نوشتم که به کسی توهین نشه وگرنه من میون همه دوستام وضعم از لحاظ نزدیکی به پدر و مادر فوق العاده بهتره !) و حالا کافیه که یه بار به شوخی یه مطلبی رو مطرح بکنی ، این کافیه واسه اینکه همه مشکوک بشن که نکنه حالا که 4 ماه رفتی تهرون و 4 تا دختر دیدی فیلت یاد هندستون کرده و..................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

البته می دونم که واسه ازدواج مقدمات زیادی لازمه و آمادگی می خواد وچه و چه و چه ! ولی گاهی وقتا از خودم می پرسم که چرا باید بهترین سالهای زندگیم رو به تنهایی بگذرونم ؟ چرا باید همش تو این فکر باشم که نکنه گناه کنم یا نکنه هوایی شم یا ...؟ و حرف آخرم اینکه به خدا من دوست دارم که نصف دینم رو کامل کنم ولی ...

والسلام